Schildpad en trekvogel. Over de ongelijktijdigheid van zielen

Samenvatting

Henk de Roest schrijft ‘voor de ziel’. Zo heet het tweede hoofdstuk van zijn boek Een huis voor de ziel, maar er is geen hoofdstuk in het boek waar de ziel niet wordt aangesproken. Schrijven voor de ziel is echter niet eenvoudig. Dat weet De Roest wanneer hij telkens in zijn spreken over de ziel naar poëzie en kunst verwijst. Dat stelt meteen een methodische vraag. Is er ook een eigensoortige “taal van de ziel”, waar De Roest in navolging van Sölle naar vraagt, die “vanuit ervaring spreekt met het oog op ervaring”? (De Roest, 66-67) Spreekt en verstaat de ziel meerdere talen? Het spreken over de ziel is wat taalvelden betreft meestal grensoverschrijdend. In gemengde taal zal ik dus proberen iets over het vermogen van de ziel te zeggen en over de omgang met zielen.