Een taalspel van hoop

Samenvatting

In het ziekenhuis waar ik werk, was ik tien weken in gesprek met een oudere man. Hij vertelde steeds hetzelfde en ik reageerde aldoor met empathisch luisteren, begrijpend en meelevend reageren, attent op de betekenissen die hij gaf, enzovoort. Kortom, ik trok alle registers open van wat ik in mijn pastorale praktijk had geleerd. Allemaal goed, maar het resultaat was "meer van hetzelfde". In die tijd las ik over “oplossingsgerichte gespreksvoering”, de “Solution Focused Brief Therapy” uit Amerika. Dat boeide me. Het verleggen van de aandacht wilde ik uitproberen: van zijn problematische heden naar een gewenste toekomst, van wat hij niet kan naar zijn competenties. Op een dag besloot ik het roer om te gooien. Ik liet mijn “volgende” houding varen, werd directief, brak min of meer in zijn verhaal in en vervolgde: