Casus 1 - Is de autonomie van de pastorant heilig
DOI:
https://doi.org/10.54195/handelingen.25704Samenvatting
Een passant vertelde recent aan een van de straatpastores dat hij heeft besloten te stoppen met het leven. Hij is sinds omstreeks twaalf jaar dakloos en voelt zich aan alle kanten tegengewerkt door het systeem van de samenleving. Het gaat om een naar schatting 50-jarige man, die enerzijds iets aanhankelijks uitstraalt en die anderzijds gehard is door zijn leven op straat met alles wat hij daarin heeft meegemaakt. Hij voelt zich onrechtvaardig behandeld door de gemeentelijke overheid, omdat hij – wanneer hij zich zou laten helpen – doorverwezen wordt naar woonvoorzieningen waar overwegend mensen verblijven met een achtergrond in psychiatrie of verslaving. Zelf herkent hij zich in het geheel niet in deze groep mensen.

